Μια μέρα στη φυλακή, με τον Αντώνη Αραβαντινό

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κείμενο: Ηλίας Αναστασιάδης, Φωτογραφίες: Μενέλαος Μυρίλλας/SOOC.photos [*]

Published in Onemangr

Η κεντρική πύλη του Ψυχιατρείου των φυλακών Κορυδαλλού

Η φυλακή που ήταν πάντα εκεί γι' αυτόν

“Το ‘83 είχαμε γκαζάκια στη φυλακή για όποιον ήθελε να μαγειρεύει. Είχαν πεθάνει πολλοί κρατούμενοι από την εισπνοή υγραερίου. Έβαζαν το γκαζάκι σε μια σακούλα, το άνοιγαν, έχωναν το κεφάλι και εισέπνεαν. Το υγραέριο έχει μόλυβδο, ο μόλυβδος διογκώνει τη θερμοκρασία του σώματος κι έτσι επιβραδύνεται η ροή οξυγόνου στον εγκέφαλο. Αυτό δημιουργούσε παραισθήσεις και θεωρούνταν οιονεί μαστούρωμα. Αν έπαιρνες πολύ, πάθαινες κάτι σαν τη νόσο των δυτών, κι έπρεπε να βγάλεις έγκαιρα το κεφάλι, αλλιώς μεθούσες, έμενες εκεί και έσκαγες. Δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτά. Ημέρα Τετάρτη, η φυλακή ήταν ανοιχτή και θα ξανάκλεινε για μεσημέρι. Είχα υπηρεσία στο Δ110. Ήμουν μόνο 20 μέρες στη δουλειά αλλά είχα αρχίσει να εξοικειώνομαι, έκλεινα πιο γρήγορα τα κελιά. Καθώς κλείνω ένα, μυρίζω υγραέριο και βλέπω έναν κάτω με το κεφάλι στη σακούλα. Λέω εντάξει, τη δουλειά του κάνει, τον κλειδώνω και πάω να δώσω αναφορά. Ξαναγυρίζω μετά το μεσημέρι για να ανοίξω, πάλι κάτω αυτός. Πάω, τον σκουντάω, του λέω επ, τι γίνεται, δεν αντιδρούσε. Τον σκουντάω λίγο παραπάνω και σηκώνεται ένα πράγμα σαν τα ζόμπι που βλέπεις στις ταινίες. Όπου είχε τρύπα, έβγαζε αίμα. Μάτια, μύτη, στόμα, αυτιά. Παραπατάει, πάει να πέσει, πέφτει πάνω μου. Με γεμίζει στα αίματα, χέστηκα, παιδί ήμουν, 23 χρονών, πετάω τα κλειδιά -ευτυχώς τα βρήκε μετά ένας παλιός χασικλής κρατούμενος, ο Τζόνι- και το βάζω στα πόδια. Βγαίνω στον κήπο που είναι οι αρχιφύλακες, φωνάζω ‘Πέθανε, πέθανε! Άντε γαμηθείτε κι εσείς και η κωλοδουλειά σας, φεύγω!”.

~~~

Το πόσα γεγονότα χωράνε μέσα σε μια δεσμίδα χρόνου ήταν ανέκαθεν ένα ζήτημα που μου ‘κοβε την ανάσα. Στην κάτω γωνία της Σολωμού, του στενού που στέκει σαν να μην τρέχει τίποτα ανάμεσα στο συγκρότημα με τις γυναικείες και στο συγκρότημα με τις αντρικές φυλακές στον Κορυδαλλό, υπάρχει ένα καφέ με ξύλινη επένδυση. Τίποτα μες στο καφέ, ούτε οι άνθρωποι ούτε οι καρέκλες, δεν προδίδουν ότι είσαι δίπλα στις πιο ξακουστές φυλακές της χώρας. Το ρολόι στην οθόνη του κινητού μου λέει 11.28, ο Αντώνης Αραβαντινός έχει αργήσει 28 λεπτά και το χειρότερο είναι ότι δεν σηκώνει το τηλέφωνο. Καθόλου καλό σημάδι. Ποτέ η καθυστέρηση σε ένα ραντεβού με κάποιον που δεν είναι φίλος σου δεν είναι καλό σημάδι. Ψύχραιμος ο Μενέλαος -ίσως ο πιο κατάλληλος φωτογράφος για την περίσταση- ψύχραιμος (απέξω μου) κι εγώ, συνεχίζουμε να πίνουμε το αναψυκτικό μας, χωρίς πάγο αυτός, με πάγο εγώ, σαν ντετέκτιβ κρυμμένοι πίσω από ένα παρμπρίζ ενώ παραμονεύουν για κάτι καταβροχθίζοντας ντόνατς. Αυτό, χωρίς τα ντόντας και το παρμπρίζ. Και τους ντετέκτιβ. Κάθε φορά που πιάνει το κινητό του για να τσεκάρει μια ειδοποίηση, πειράζω το δικό μου για να δω την ώρα. 11.36. Ξαναπαίρνω τον Αντώνη. Χτυπάει μία, χτυπάει δύο, χτυπάει τρεις. Τίποτα. Αφήνω οκτώ λεπτά να περάσουν. Ξαναπαίρνω. Χτυπάει μία, χτυπάει δύο, χτυπάει τρεις. Τίποτα. Ο Μενέλαος μού δείχνει ένα ντανταϊστικό καρέ της Σοφίας Σακοράφα που τράβηξε τις προάλλες στη Βουλή. Μου αρέσει που δεν πιέζει, που δεν ρωτάει ‘μα καλά πού είναι αυτός, τσάμπα με κουβάλησες μέχρι εδώ;’, αλλά είναι τόσο ζεν που αρχίζω να αμφιβάλλω αν έχει καταλάβει ότι ο άνθρωπος που περιμένουμε μπορεί να μην έρθει ποτέ. Ξαναπαίρνω. Χτυπάει μία, χτυπάει δύο. Το σηκώνει.

Fast forward: Τη στιγμή που μιλούσε για το ζόμπι που έσβησε πάνω του, πείραξα ασυναίσθητα το κινητό και το ρολόι έλεγε 12.56. Πριν μια ώρα, δεν είχα ιδέα αν θα εμφανιστεί για τη συνέντευξη. Και τώρα λέμε για αληθινά ζόμπι.

Πέρασα δώδεκα ώρες με τον Αντώνη Αραβαντινό σε διαφορετικά σημεία των φυλακών Κορυδαλλού και μία ώρα στο Ψυχιατρείο χωρίς αυτόν. Μιλήσαμε για άσημους και διάσημους κρατούμενους, για το Κολαστήριο και το Ψυχιατρείο, για εξοντωτικές ποινές και αληθινές αποδράσεις, για ναρκωτικά και αυτοκτονίες, για τον Αραβαντινό που νόμιζα ότι ξέρω και για τον Αντώνη του ‘δεν τα παίρνω μπάσταρδοι’. Μιλήσαμε γι’ αυτά και για πολλά άλλα. Είναι όλα σε αυτό το κείμενο. Το πόσα γεγονότα χωράνε σε μια δεσμίδα χρόνου ήταν ανέκαθεν ένα ζήτημα που μου ‘κοβε την ανάσα.

Κολόνια. Καλή αντρική κολόνια, περιποιημένο μούσι, άσπρο κατά κύριο λόγο, καθαρά ρούχα, σιδερωμένα, πορτοκαλί πόλο μπλουζάκι, καλό αυτοκίνητο, λίγα -όχι πολλά- παραπανίσια κιλά. Από τις πρώτες καλημέρες, ο Αντώνης δεν είναι ακριβώς αυτός με τα πέτσινα μπουφάν που μαυρίσαμε να βλέπουμε σε Τράγκες και Χαρδαβέλλες. Αυτό που αμέσως καταλαβαίνεις ότι έχει μείνει απαράλλαχτο είναι το παρασκήνιο μιας ολόκληρης και σκληρής ζωής στις φυλακές, που αποτυπώνεται στο βλέμμα του. Πίσω από το γραφείο του στην Ομοσπονδία Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδας κρέμεται καδραρισμένο ένα καρέ από ταινία του Μπερτολούτσι. Είναι πολύ περήφανος γι’ αυτό το κάδρο. Ανάμεσά μας, υπάρχει ένα γραφείο, το γραφείο του, και πάνω στο γραφείο, τρία-τέσσερα σκόρπια τεύχη της εφημερίδας του Συλλόγου Υπαλλήλων Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων Αυλώνα και του αντίστοιχου του Κορυδαλλού, ονόματι ‘Οιονεί Κρατούμενος’. “Γιατί έτσι;”, ρωτάω για τον τίτλο. “Εμ, περνώντας μια ζωή στη φυλακή, δεν γίναμε κι εμείς κρατούμενοι με έναν τρόπο”; Στο εξώφυλλο ενός τεύχους, ο Αντώνης αποχαιρετά, με μια επιστολή γεμάτη πόνο και κραυγές, τον κουμπάρο του και αρχιφύλακα των φυλακών Δομοκού, Μάκη Γκαλιμάνη, που δολοφονήθηκε με καλάσνικοφ τον περασμένο Φεβρουάριο έξω από το σπίτι του, κοντά στη Στυλίδα. Για πολλή ώρα, θα έκανα ότι δεν έχω δει την επιστολή. Όταν θα την έφερνα στην κουβέντα, θα έλεγε βουρκωμένος και με χαμηλή φωνή ότι “αυτή η δολοφονία ενδέχεται να ήταν ένα μήνυμα για μένα”. 

Μέχρι τότε, στωικός με τη μοίρα του και με επαναλαμβανόμενο μοτίβο έναν περίεργο ήχο που έκανε εφάπτοντας και απομακρύνοντας τα δόντια από τα χείλη σε εκατοστά τους δευτερολέπτου, θα έλεγε:

“Κατά έναν παράξενο τρόπο, η φυλακή ήταν παρούσα σε όλες τις φάσεις της ζωής μου. Ήμουν ένα παιδί με οικογενειακό περιβάλλον αριστερό. Ο πατέρας μου, ο πήχης της ζωής μου, ήταν εργολάβος στα δημόσια έργα, αλλά ως αριστερός δεν ήταν και τόσο εύκολο να επιβιώσει. Είχε εισαγάγει τα πριμ, όχι σαν προσπάθεια να εκμεταλλευτεί τους εργαζομένους, αλλά σαν μια δίκαιη πληρωμή της εργασίας τους. Ενώ είχε πάρει μια τεράστια δουλειά, το ‘67 κατηγορήθηκε ότι τους έδινε παραπάνω χρήματα για να τους προσηλυτίσει στον κομμουνισμό, πέρασε από στρατοδικείο και η πρώτη μου εικόνα από τη φυλακή είναι να πηγαίνω με κοντά παντελονάκια να δω τον πατέρα μου στο επισκεπτήριο. Μετά, κατάφερα να μαζέψω 152 μέρες φυλακή στο στρατό. Όταν παρουσιάστηκα, μου έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι δεν στοχεύω στη βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος και ότι καταδικάζω τις αναρχοκομμουνιστικές οργανώσεις. Δεν το υπέγραψα. Αφού τσακώθηκα με έναν λοχία -Ηλίας Καργάκος όνομα και πράγμα- με έστειλαν στην Τρίπολη να δουν αν είμαι τρελός. Από εκεί, με έστειλαν στην Καβύλη.

~~~~~~~~~~~

 Στην Καβύλη, ήμασταν δεκαεπτά φαντάροι και ένας δόκιμος και ψάχναμε όλη μέρα για εγκαταλελειμμένο οπλισμό και ανθρώπινα κόκαλα. Παίρναμε τα κόκαλα, τα ραντίζαμε με κρασί και κάναμε κάτι σαν μνημόσυνο. Γράφω γράμμα στον πατέρα μου να με πάρει από εκεί. Του λέω ότι πήγα να υπηρετήσω την πατρίδα, όχι να γίνω νεκροθάφτης. Άφησα κι ένα υπονοούμενο ότι μπορεί να φουντάρω. Μου απάντησε ότι αν είμαι όντως παιδί του, θα είμαι ακόμα ζωντανός”.

Λίγες εβδομάδες μετά, παίρνει δυσμενή μετάθεση για τη Μυτιλήνη, στην οποία έστελναν εκείνα τα χρόνια αριστερούς και φαντάρους με εμπλοκή σε ποινικά ζητήματα. Δεν ήταν επίσημα τάγμα ανεπιθυμήτων, αλλά πολλοί από εκείνο το λόχο ακούστηκαν σε αντιεξουσιαστικές δράσεις της εποχής. “Στη Μυτιλήνη παίζαμε μπάλα ΚΚΕ εναντίον ΚΚΕ εσωτερικού. Ακόμα και το ΕΚΚΕ είχε ενδεκάδα. Δεξιούς δεν είχαμε και έτσι ντύναμε κάποιους που το έπαιζαν τρελοί, τους βαφτίζαμε δεξιούς, τους βάζαμε είκοσι γκολ και θεωρούσαμε ότι νικήσαμε τη δεξιά”.  

Στον ένα χρόνο που υπηρέτησε ως προστάτης της πολύτεκνης, τυπικής πατριαρχικής οικογένειάς του -έχει τρεις μικρότερες αδερφές- προστέθηκαν κανονικότατα και οι πέντε μήνες που μάζεψε σε φυλακές. Εξηγώντας μου λίγο πιο διεξοδικά την ιστορία του γένους του, μαθαίνω ότι οι Αραβαντινοί είναι μέτοικοι από την Κεφαλλονιά, ότι ο ίδιος γεννήθηκε στην Πύλο και ότι στη δευτέρα δημοτικού, μια επιτροπή που έψαχνε μαθητές-φυντάνια έφτασε στο χωριό του στα Κρέσταινα και τον επέλεξε για να συνεχίσει το σχολείο στην Αθήνα, στο Βαρβάκειο. Στην Αθήνα έβγαλε την τρίτη και την τετάρτη δημοτικού, την πέμπτη την έβγαλε στην Ανδρίτσαινα που είχε μια δουλειά ο πατέρας του, την έκτη και την πρώτη γυμνασίου στα Κρέσταινα και έκτοτε η οικογένεια ήρθε στην Αθήνα. Τελείωσε το σχολείο στους Αμπελόκηπους. Ήταν καλός στα γράμματα. Μέχρι την τρίτη γυμνασίου αγαπούσε τα μαθηματικά και τις φυσικοχημείες, μετά, τα αρχαία και την ιστορία. Εν τω μεταξύ, ο Ωνάσης είχε μεσολαβήσει για να βγει ο πατέρας του από τη φυλακή. “Τον έβγαλε απ’ τη φυλακή και τον έβαλε εργολάβο στο Σκορπιό. Όλο τον Σκορπιό τον έχει φτιάξει ο πατέρας μου. Ήταν αυθεντία στις εκρήξεις και ίσως γι’ αυτό τον κυνηγούσαν. Αριστερός και αυθεντία στα εκρηκτικά ήταν κακός συνδυασμός. Μεγάλωσα στο Σκορπιό με την Χριστίνα και τον Αλέξανδρο”.

“Στα 17, έκανα τη βλακεία της ζωής μου και πήγα να παίξω μπάλα στην Αμερική”. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μου ξέφυγε ένα “όντως;”. Ακολούθησαν πολλές.

Δεξί χαφ, αριστερός νους

Το ταξίδι στην Αμερική και οι ιδέες για τις οποίες πάλεψε.

Παρότι φόλα (όπως συστήνεται) Ολυμπιακός, ο Αραβαντινός έλαμψε στα τσικό του Παναθηναϊκού και μετά από ένα μικρό πέρασμα απ’ την Αθηναΐδα, έφυγε το ‘77 (αρκετά πριν το στρατιωτικό του δηλαδή) μαζί με τον Πουλόπουλο και τον Βάγκνερ για την Αμερική. Φήμες λένε ότι ο λόγος που ξενιτεύτηκε ήταν η τεράστια σημαία του Ολυμπιακού που κυμάτιζε στη Λουκάρεως και προκαλούσε τη μήνη των Παναθηναϊκών, οι οποίοι τη χαιρέτιζαν καθημερινά με νεράντζια. Οι φήμες δεν ευσταθούν. Ο λόγος που έφυγε ο Αντώνης ήταν η μανία του να το ζήσει. Όποιο κι αν ήταν αυτό το ‘το’.

“Έπαιζα δεξί χαφ, παρότι αριστεροπόδαρος. Στο σχολείο με έλεγαν κομμουνιστάκι γιατί ήμουν αριστερόχειρας. Ήμουν μακράν ο καλύτερος μαθητής, αλλά ο δάσκαλός μου, ο κυρ-Πανάγος, με χτυπούσε συνέχεια με το χάρακα στο αριστερό για να αναγκαστώ να γράφω με το δεξί. Ήταν προσφιλής τακτική των δασκάλων της εποχής να ‘διορθώνουν’ το χέρι με το οποίο γράφεις. Τρεις, πέντε, δέκα, αναγκάστηκα να γράφω με το δεξί. Γι’ αυτό, δεν κάνω ποτέ καλά γράμματα”.

Η ποδοσφαιρική καριέρα στην Αμερική έληξε υπερβολικά άδοξα. Ο Αραβαντινός χτύπησε το αριστερό του πόδι, η ομάδα ομογενών, που τον είχε υπογράψει και είχε για έδρα το Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια, του διέκοψε το συμβόλαιο, κι εκείνος άρχισε να πλένει πιάτα για να ζήσει.

“Η Αμερική ήταν μεγάλο σχολείο. Έμεινα έναν χρόνο και τρεις μήνες. Ευτυχώς, είχα πάρει άμυνες από εδώ. Μόλις μου πήραν την πράσινη κάρτα, βρήκα έναν φίλο στη Γαλλία και έκατσα ένα μήνα εκεί. Μετά πήγα στη Γερμανία, έκατσα τέσσερις μήνες και κατά την επιστροφή μου στην Ελλάδα, με έπιασαν στη Γευγελή, γιατί δεν είχα περάσει περιοδεύων. Πήγα στο Σταθμό Λαρίσης που είχαν τους ανυπότακτους, υπέγραψε ο πατέρας μου και μετά από δύο μέρες, 8 Αυγούστου του ‘80, με πήρανε φαντάρο. Είχα μαλλί και μούσια αλά Φρανκ Ζάπα που ήταν της μοδός. Με κούρεψαν γουλί”.

Δεν ξέρω αν του ξύρισαν το κεφάλι για να του κόψουν το βήχα, όντας ενήμεροι για την παρουσία του στο μαθητικό κίνημα ή τις αριστερές, ελληνοκεντρικές του πεποιθήσεις. Ο Αραβαντινός μού περιγράφει μια ακολουθία ιστορικών γεγονότων που τον έβρισκαν πάντα εκεί, στο στρατόπεδο των μάχιμων διαδηλωτών. “Από μικρός ήμουν ελληνοκεντρικός στη σκέψη χωρίς καμία ρατσιστική διάθεση ή τίποτα τέτοιο. Απλά ήμουν περήφανος που είμαι Έλληνας. Όταν το ‘76 ένα περιπολικό χτύπησε τον πατέρα μου και χρειαζόταν να δουλέψει κάποιος για την οικογένεια, το έπαιξα ενήλικας και έπιασα δουλειά στην ΕΤΜΑ, όντας παράλληλα αντιπρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Μαθητών Ελλάδας. Ήμουν στη νεολαία του ΕΚΕ, του ελληνοκεντρικού αριστερού κινήματος με συνθήματα ‘Ούτε ΗΠΑ ούτε Ρωσία, Εθνική Ανεξαρτησία’ και ‘12 μίλια στο Αιγαίο’.

Η πρώτη σύγκρουση με τον πατέρα μου ήρθε όταν με τα πρώτα λεφτά από την ΕΤΜΑ, αγόρασα μια χάρλεϊ. Δεν ξέρω αν τον πείραξε περισσότερο που πήρα μηχανή ή που ήταν αμερικάνικη.

 Ήμουν στην ΕΤΜΑ όταν σκοτώθηκε η Σωτηρία Βασιλακοπούλου, ήμουν στο Πολυτεχνείο, ήμουν στην πρώτη μεταπολιτευτική πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία, όπου με έπιασαν και με έβαλαν σε επιτήρηση κοινωνικής λειτουργού. ΕΚΕ εγώ, ΚΚΕ αυτή, ‘Κράτος κι Επανάσταση’ εγώ,’Διαλεχτά Έργα’του Μαρξ αυτή, είχαμε τις αντιδικίες μας. Πουλούσα και την εφημερίδα της ΕΚΕ τότε, τους ‘Λαϊκούς Αγώνες’. Ίσως αυτή τη δράση βρήκα μπροστά μου στο στρατό”.

Με παράπονο θα μονολογήσει αργότερα και ενώ μιλάμε για τους Πυρήνες της Φωτιάς, ότι τα μέλη της οργάνωσης δυστυχώς έχουν την εικόνα του Αραβαντινού από την τηλεόραση και ότι ταυτίζουν ιδεολογικά το φύλακα με τις φυλακές. “Δεν ξέρουν ότι έχω παλέψει κι εγώ για να κάνω πραγματικότητα τις αλλαγές που ονειρευόμουν σε αυτήν την κοινωνία”.

__________

[*] http://longreads.oneman.gr/aravantinos

Έφυγε ο Στέλιος Σκλαβενίτης σε ηλικία 53 ετών... Δυστυχώς, για μια ακόμα φορά φεύγουν νωρίς εκείνοι που δεν πρέπει...

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ 

To νόμισα κι εγώ για κακόγουστο πρωταπριλιάτικο ψέμα, όμως -δυστυχώς- δεν είναι, ο θάνατος του Στέλιου Σκλαβενίτη σε ηλικία 53 ετών. Ο Σκλαβενίτης σίγουρα ξεχώριζε μέσα στο δύσοσμο τοπίο των μεγαλοεπιχειρηματιών για πολλά πράγματα. Κάποιες αξίες τις κρατούσε. Ας το συνεχίσουν τ' αδέρφια του. 

Συλλυπητήρια στην οικογένεια του, είναι ευχή μας, ο θάνατος αυτός να μην διαταράξει προς το αρνητικό την εργασιακή κατάσταση στην επιχείρηση. Δυστυχώς, για μια ακόμα φορά φεύγουν νωρίς εκείνοι που δεν πρέπει...

-Δ.Τζ.

~~~~~~~~~~

(Η ανακοίνωση του νοσοκομείου)

«Ο Στυλιανός Σκλαβενίτης προσήλθε εκτάκτως στα Εξωτερικά Ιατρεία του ΥΓΕΙΑ στις 31/03/2018 και ώρα 22:00 μ.μ. λόγω οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας.

Μεταφέρθηκε άμεσα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) όπου διεγνώσθη σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας (ARDS) επί εδάφους λοίμωξης από τον ιό της γρίπης τύπου Β.

Παρά την φαρμακευτική και μηχανική υποστήριξη, ανέπτυξε σύνδρομο πολυοργανικής ανεπάρκειας και κατέληξε λόγω ενδοπνευμονικής αιμορραγίας στις 07:18 π.μ. της επόμενης ημέρας».

Στους ακριτικούς Αρκιούς, ο 8χρονος Χρήστος ο μοναδικός μαθητής έκανε παρέλαση

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

• Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018 

Ντυμένος με την παραδοσιακή στολή και κρατώντας την ελληνική σημαία, ο μικρός Χρήστος, μαθητής της τρίτης δημοτικού, έκανε παρέλαση μόνος στους ακριτικούς Αρκιούς

Στο νησί ταξίδεψε ο υπουργός Ναυτιλίας, Παναγιώτης Κουρουμπλής, για να παραβρεθεί στην παρέλαση του μοναδικού μαθητή στο νησί.

Οι Αρκιοί, βρίσκονται δυτικά της Πάτμου, φιλοξενούν μόλις 35 κατοίκους και πέραν του 8χρονου, στο νησί υπάρχουν μόλις τέσσερα ακόμη παιδιά, τα αδέλφια του.

___________

*από το: https://www.altsantiri.gr/

Το μπαχτσίσι χτες και σήμερα - Πουλημένοι πολιτικοί υπήρχαν δυστυχώς πάντα

  ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

Του καθηγητή Πέτρου Θέμελη *

Για τον Παυσανία, τον περιηγητή του δεύτερου αιώνα μετά Χριστόν, γνωστό και από την επίσκεψή του στην αρχαία Μεσσήνη, η δωροδοκία -κοινώς λάδωμα- ήταν ο «πανίσχυρος μοχλός που κινεί εκ του ασφαλούς την Ιστορία και επηρεάζει δραματικά τις εξελίξεις, αναγκάζοντας την πλάστιγγα να γέρνει κάθε φορά προς την πλευρά των χρημάτων», τα οποία βαραίνουν αποφασιστικά, όπως διαπιστώνουμε καθημερινά.

Στο βιβλίο του για την Κορινθία (2.33.3) ο περιηγητής κάνει ιδιαίτερο λόγο για τα χρήματα που έφερε ο ταμίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου Αρπαλος στην Ελλάδα, καθώς και για τα πρόσωπα που τα πήραν τότε, με μοναδική εξαίρεση τον ρήτορα Δημοσθένη, ο οποίος πλήρωσε τελικά με τη ζωή του το αντι-μακεδονικό μένος του! Κατέφυγε στο ιερό του Ποσειδώνα στο νησί του Πόρου, ζητώντας άσυλο, οι Μακεδόνες ωστόσο του Αντίπατρου που τον κατεδίωκαν, τον ανάγκασαν να αυτοκτονήσει.

Στα Λακωνικά του ο Παυσανίας (3.9.8) μιλά διεξοδικά για τα περσικά χρήματα, τους περίφημους χρυσούς δαρεικούς, που έφερε στην Ελλάδα με εντολή του Αρταξέρξη ο Ρόδιος Τιμοκράτης, προκειμένου να προκαλέσει πόλεμο ενάντια στους Σπαρτιάτες, παραθέτει μάλιστα κατάλογο των πολιτικών που δωροδοκήθηκαν τότε: οι Αργείοι Κύλων και Σωδάμας, οι Θηβαίοι Ανδροκλείδης, Ισμηνίας και Αμφίθεος και οι Αθηναίοι Κέφαλος και Επικράτης. Πουλημένοι πολιτικοί υπήρχαν δυστυχώς πάντα.

Στα Μεσσηνιακά του (4.17.2) ο Παυσανίας περιγράφει και πάλι με μελανά χρώματα τα περί διαφθοράς και χρηματισμού των αντίπαλων στις πολεμικές συγκρούσεις. Καταλήγει, ότι πρώτοι οι Λακεδαιμόνιοι εξαγόρασαν με χρήματα τη νίκη τους στον μακροχρόνιο πόλεμο ενάντια στους Μεσσήνιους, δωροδοκώντας τον ίδιο το βασιλιά των Αρκάδων Αριστοκράτη, ο οποίος είχε προσφερθεί, υποτίθεται, να βοηθήσει τους Μεσσήνιους στη μάχη της λεγόμενης Μεγάλης Τάφρου, ενώ τελικά τους εγκατέλειψε. Και στην κρίσιμη ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς το 404 π.Χ. που σήμανε το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, οι Λακεδαιμόνιοι κατάφεραν να εξαγοράσουν τον Αδείμαντο και άλλους Αθηναίους στρατηγούς και να νικήσουν κατά κράτος, τελικά, τους έμπειρους στα ναυτικά Αθηναίους.

Οι Πέρσες χρησιμοποίησαν το ίδιο αυτό σίγουρο μέσο κατά των Λακεδαιμονίων, τροφοδοτώντας με άφθονο χρήμα τους Κορίνθιους, τους Αργείους και τους Θηβαίους, ώστε να ξεσηκωθούν τελικά ενάντια στη Σπάρτη και να την αναγκάσουν να εγκαταλείψει τα εδάφη που είχε κερδίσει στην Ασία ο ικανότατος Σπαρτιάτης στρατηγός Αγισήλαος.

Ολυμπιακές απάτες

Στα Ηλιακά του, τέλος, (5.21.2) απαριθμεί ο Παυσανίας ένα  πλήθος από Ολυμπιακές νίκες που κερδήθηκαν με απάτες κάθε μορφής (το ντοπάρισμα δεν είχε ακόμη εφευρεθεί) και κυρίως με χρηματισμό των αντιπάλων!

ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ

Το 1620 οι κάτοικοι του Πραστού, που υπαγόταν στην επαρχία του Μυστρά, έστειλαν άνθρωπό τους στο σουλτάνο Οσμάν Β' με γραπτό αίτημα, ζητώντας άδεια να επισκευάσουν την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Διαμαρτύρονταν μάλιστα εντόνως, ζητώντας την έκδοση ιερής διαταγής απ’ το σουλτάνο, γιατί όταν επιχείρησαν να επισκευάσουν την εκκλησία, ορισμένοι έπαρχοι, βοεβόδες και αστυνομικοί, τους εμπόδισαν και τους απείλησαν με σκοπό το «μπαχτσίσι». Ο σουλτάνος έστειλε φιρμάνι στον Μπέη και τον Καδή (ιεροδικαστή) του Μεζεστρέ (=Μυστρά) με εντολή να ελέγξουν αν οι ραγιάδες του χωριού πλήρωναν κάθε χρόνο τον κεφαλικό και τους άλλους φόρους, να απομακρύνουν όσους τους ενοχλούσαν με σκοπό τη δωροδοκία, και να τους δοθεί άδεια για την επισκευή. Tο φιρμάνι όριζε επίσης, να μην κατασκευάσουν οι ραγιάδες κτίσμα μεγαλύτερο της αρχικής εκκλησίας με το πρόσχημα της επισκευής. Το 1621 εκδίδεται απόφαση από τον Καδή για την επισκευή της εκκλησίας χωρίς επέκταση ή υπερύψωση, δίνονται μάλιστα οι διαστάσεις του ναού και περιγράφονται με ακρίβεια οι φθορές, κυρίως ρωγμές στην οροφή και τους τοίχους.

Από της ιδρύσεώς της ως τα χρόνια της Επανάστασης του '21, πέρασαν στην ιδιοκτησία της Μονής του Αγίου Νικολάου κτηματικές περιουσίες με πράξεις παραχώρησης ή πώλησης. Το πρώτο τέτοιο έγγραφο χρονολογείται το 1638, και αφορά στην παραχώρηση στη Μονή ολόκληρης της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Γιάννη Μάγερη από το Λεωνίδι, για την ακρίβεια ενός μικρού σπιτιού με τη φτωχική οικοσκευή και τον κήπο του. Οι προύχοντες δεν παραχωρούσαν (και εξακολουθούν να μην παραχωρούν) ούτε μικρό μέρος της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους.

Την περίοδο της Β΄ Ενετοκρατίας (1699-1715) δηλώνονται από τους ηγούμενους της Μονής τα περιουσιακά της στοιχεία στους κατακτητές για λόγους φορολογικούς, της καταβολής δηλαδή της λεγόμενης δεκάτης από τη συνολική αξία της περιουσίας (που αντιστοιχούσε σε 12 ρεάλια περίπου για κάθε χρόνο). Μέσω των εγγράφων γίνεται σαφές ότι τόσο επί Ενετοκρατίας, όσο και στη διάρκεια της περιόδου μέχρι την Επανάσταση, το Μοναστήρι δεχόταν πιέσεις και απειλές, προκειμένου να καταβάλει φόρους μεγαλύτερους από τους προβλεπόμενους. Η πρακτική της δωροδοκίας, προκειμένου να γλιτώσουν οι δύστυχοι μοναχοί τους υπέρογκους φόρους, ήταν αναπόφευκτη.

Τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε σ’ αυτή τη χώρα. Οχι μόνο το μπαχτσίσι, αλλά και οι αυθαίρετες κατασκευές και οι παραβάσεις των αρχικών αδειών οικοδόμησης, ακόμη και σε ελεγχόμενες περιοχές, ήταν από τότε συνήθης πρακτική.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΑΓΝΟΗΜΕΝΕΣ

Θα πρότεινα στους πολιτικούς μας να διδαχτούν τουλάχιστον από τον σοφό Σόλωνα τον Aθηναίο που διεκήρυττε το εξής: «Συμβουλεύετε μη τα ήδιστα, αλλά τα βέλτιστα τοις πολίταις». Να συμβουλεύετε τους πολίτες τα καλύτερα για αυτούς, όχι τα πιο ευχάριστα. Αλλά και από τον σοφό Xίλωνα τον Λακεδαιμόνιο που πρέσβευε: «Ζημίαν αιρού μάλλον ή κέρδος αισχρόν, το μεν γαρ άπαξ λυπήσει, το δε αεί» - δηλαδή να προτιμάς την ζημιά και όχι το αισχρό κέρδος, γιατί η ζημιά άπαξ θα σε λυπήσει, ενώ το αισχρό κέρδος πάντα θα σε στεναχωρεί.

«Mη πλούτει κακώς», μην πλουτίζεις με αθέμιτο τρόπο, συμβουλεύει ο Θαλής ο Mιλήσιος.

«Τοις επιτηδείοις χρω», τους πλέον κατάλληλους ειδικούς να χρησιμοποιείς (και όχι τους συγγενείς και τους κουμπάρους) λέει με τη σειρά του ο Πιττακός ο Mυτιληναίος.

Ποιος αλήθεια υπολογίζει σήμερα τους σοφούς αυτούς άνδρες;

___________

[*] από την  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online

Σε έναν ανήλικο εξάντλησαν την αυστηρότητά τους οι υπεύθυνοι του προαστιακού της Πάτρας, καθώς τον κατέβασαν από τον συρμό επειδή του έλειπαν 10 λεπτά από το αντίτιμο του εισιτηρίου

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

 ΡΕΘΥΜΝΟ 

Πάτρα: Κατέβασαν ανήλικο από τον προαστιακό

 γιατί του έλειπαν 10 λεπτά

ΠΑΤΡΑ: Κατέβασαν ανήλικο από τον προαστιακό γιατί του έλειπαν 10 λεπτά για το εισιτήριο // (Μάλιστα τον κατέβασαν σε άγνωστη σ' εκείνον περιοχή... Διερωτώμαι τι έκαναν οι -ενήλικες- επιβάτες, όχι γιατί προφανώς δεν έδωσαν τα 10 λεπτά αλλά γιατί επί τόπου δεν έσπασαν στο ξύλο τον ελεγκτή... 

-Δ.Τζ.

~~~~~~~~~~~~~

Σε έναν ανήλικο εξάντλησαν την αυστηρότητά τους οι υπεύθυνοι του προαστιακού της Πάτρας, καθώς τον κατέβασαν από τον συρμό επειδή του έλειπαν 10 λεπτά από το αντίτιμο του εισιτηρίου.

Θύμα της αυστηρότητας του ελεγκτή ήταν ένας μαθητής ο οποίος όταν ανέβηκε στον προαστιακό με προορισμό το Ρίο διαπίστωσε πως του έλειπαν τα 10 λεπτά για την αγορά εισιτηρίου.

Παρόλο που ενημέρωσε τον ελεγκτή, αυτός του έκανε σαφές πως θα πρέπει να κατέβει στην αμέσως επόμενη στάση.

Σύμφωνα με την μητέρα του μαθητή, αυτός δεν γνώριζέ την περιοχή της Αγυιάς όπου υποχρεώθηκε να κατέβει, με αποτέλεσμα αυτός να πανικοβληθεί.

Η μητέρα του δηλώνει αποφασισμένη να προχωρήσει σε μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο.

_________
Πηγή: http://patrastimes.gr/…/%CF%80%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%B1-%CE…/
Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2018/03/10_18.html…

O Στήβεν Χόκινγκ (αγγλ. Stephen Hawking, 8 Ιανουαρίου 1942 – 14 Μαρτίου 2018) ήταν Βρετανός θεωρητικός φυσικός, κοσμολόγος, συγγραφέας και Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ

Thanasis Alampasis

AΘΗΝΑ

«Η ζωή θα ήταν τραγική αν δεν ήταν αστεία»

Στήβεν Χόκινγκ

O Στήβεν Χόκινγκ (αγγλ. Stephen Hawking, 8 Ιανουαρίου 1942 – 14 Μαρτίου 2018) ήταν Βρετανός θεωρητικός φυσικός, κοσμολόγος, συγγραφέας και Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Θεωρητικής Κοσμολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Μεταξύ των σημαντικών επιστημονικών εργασιών του ήταν μια συνεργασία με τον Ρότζερ Πένροουζ επάνω σε θεωρήματα βαρυτικής μοναδικότητας στα πλαίσια της γενικής σχετικότητας και η θεωρητική πρόβλεψη ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία, που συχνά καλείται ακτινοβολία Χόκινγκ.

Ήταν εκλεγμένο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας ήδη από την ηλικία ρεκόρ των 32 ετών. Πέντε χρόνια αργότερα ξεκίνησε να διδάσκει Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου μεταλαμπάδευε τις γνώσεις του στα καλύτερα μυαλά της χώρας μέχρι το 2009. Πρόκειται για την πιο διάσημη πανεπιστημιακή έδρα των βρετανικών πανεπιστημίων, την οποία κατείχε στο παρελθόν και ο Ισαάκ Νεύτων.

Η είδηση του θανάτου του Στίβεν Χόκινγκ, του «πιο φωτεινού αστεριού» της σύγχρονης κοσμολογίας, όπως πολλοί τον χαρακτήριζαν, έχει συγκλονίσει τον επιστημονικό κόσμο και όχι μόνο. Το μοναδικό του μυαλό, η δύναμη του χαρακτήρα του που κατάφερε να υπερνικήσει τα όρια του ασθενικού του σώματος για να του επιτρέψει να εξερευνήσει τα μυστικά του σύμπαντος, αλλά και το υπέροχο χιούμορ του, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για χιλιάδες ανθρώπους στα 76 χρόνια που έζησε πάνω στη Γη.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Σταθεράς «π» απευθύνεται αποκλειστικά σε μαθηματικούς και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 14 Μαρτίου, εξαιτίας κάποιων αριθμητικών συμπτώσεων που συμβαίνουν την ημέρα αυτή. Στην Αμερική, η 14/3 γράφεται ως 3-14, δηλαδή η τιμή της σταθεράς (Π=3,14).Η Ημέρα γιορτάζεται με πάρτι σε πολλές μαθηματικές σχολές του κόσμου, ακριβώς στη 1:59 μετά το μεσημέρι, καθώς το 1,5,9 είναι οι τρεις αριθμοί που ακολουθούν τη σταθερά 3,14 η οποία στην επταψήφια εκδοχή της είναι Π=3,14159. [Σαν σήμερα: Παγκόσμια Ημέρα της Σταθεράς Π]

Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι (Galileo Galilei, 15 Φεβρουαρίου 1564 – 8 Ιανουαρίου 1642), γνωστός ως Γαλιλαίος, ήταν Ιταλός φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιστημονική επανάσταση. [Wikipedia, Γαλιλαίος]

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (γερμανική γλώσσα: Albert Einstein, Ουλμ, 14 Μαρτίου 1879 – Πρίνστον, 18 Απριλίου 1955) ήταν Γερμανός φυσικός εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος βραβεύτηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1921 για τις υπηρεσίες του στην θεωρητική φυσική. Είναι ο θεμελιωτής της Θεωρίας της Σχετικότητας και από πολλούς θεωρείται ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ού αιώνα και όλων των εποχών. [Αϊνστάιν , Wikipedia]

«Ο Αϊνστάιν έκανε λάθος όταν είπε ότι "o Θεός δεν παίζει ζάρια". Αν αναλογιστούμε τις μαύρες τρύπες θα δούμε ότι όχι μόνο παίζει ζάρια ο Θεός, αλλά πολλές φορές τα ρίχνει και εκεί που δεν μπορούμε να τα δούμε», είναι από τα διάσημα αποφθέγματα του Χόκινγκ.

Ο Χόκινγκ γεννήθηκε την ημερομηνία που πέθανε ο Γαλιλαίος. Και πέθανε την ημερομηνία που γεννήθηκε ο Αϊνστάιν. Και σαν διάσημος καθηγητής της πιο διάσημης πανεπιστημιακής έδρας των Μαθηματικών, αυτής του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, πέθανε ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας της Σταθεράς «π» , η οποία εορτάζεται στις 14 Μαρτίου και απευθύνεται αποκλειστικά σε μαθηματικούς.

«Η ζωή θα ήταν τραγική αν δεν ήταν αστεία», συνήθιζε ο ίδιος να λέει. Με το έργο του κέρδισε την αθανασία. Καλό ταξίδι στο μεταθανάτιο άγνωστο. Αθάνατος!

ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ παρόν και το τραγικό μέλλον που προβλέπεται για τα λαϊκά στρώματα...

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ

ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ παρόν και το τραγικό μέλλον 

που προβλέπεται για τα λαϊκά στρώματα...

Δεν περνάει μέρα που να μην έρχονται στην δημοσιότητα γεγονότα που μας δείχνουν την δραματική κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα από την επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας που προχωράει ακάθεκτη με τις "ευλογίες" της άθλιας συγκυβέρνησης Συριζανελ.

Μπορεί τα αργυρώνητα ΜΜΕ να προσπαθούν με κάθε τρόπο να ρετουσάρουν την κατάσταση και να παρουσιάσουν μια εικονική πραγματικότητα, όμως η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποκρυβεί.

Σε μια χώρα που κάθε ημέρα δύο άνθρωποι κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας και τουλάχιστον ένας αυτοκτονεί, σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΑΣ, η είδηση που μεταδόθηκε σήμερα από το δελτίο ειδήσεων του ρ/σ Real, αποτελεί άλλη μια γροθιά στο στομάχι.

Σύμφωνα μ’ αυτή μια 30χρονη άνεργη μητέρα στον Βόλο, επισκέφτηκε την Εισαγγελέα Πρωτοδικών της πόλης, για να της αφαιρεθεί η επιμέλεια των δύο από τα τέσσερα παιδιά της, και να καταλήξουν αυτά σε κοινωνικές δομές, αφού βιώνοντας την απόλυτα ένδεια δεν μπορεί να τους παρέχει ούτε τα πιο στοιχειώδη. 

δες στο: https://egertirio-kata-mnimoniou.blogspot.gr/

Και αν αυτή είναι η σημερινή τραγική εικόνα των λαϊκών στρωμάτων, το μέλλον που διαγράφεται είναι ακόμα πιο δραματικό.

Τα στοιχεία μελέτης που έκανε και έδωσε σήμερα στην δημοσιότητα ο ομ. Καθηγητής του Παντείου Σάββας Ρομπόλης, είναι σοκαριστικά.

Σ' αυτά προβλέπεται έκρηξη της φτώχειας από το 2019 με τους νεόπτωχους εργαζόμενους, συνταξιούχους,ανέργους και νέους να αυξάνονται αλματωδώς.

Σήμερα το 48% του πληθυσμού, δηλαδή 5,1 εκατομμύρια άτομα, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, που είναι 382 ευρώ τον μήνα. Και από αυτό το 48% υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άτομα που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δηλαδή κάτω από 182 ευρώ τον μήνα. Μάλιστα στη χώρα μας στην κατηγορία των φτωχών-ανέργων τα επίσημα στοιχεία είναι εντυπωσιακά αφού εντάσσονται ο ένας στους δύο ανέργους (48%).

Σύμφωνα με την ίδια μελέτη με τις μειώσεις που έρχονται το 2019 -2020 η μέση σύνταξη, που σήμερα είναι 722 ευρώ, θα πέσει στα 480 ευρώ και αν εφαρμοστεί το 2020 και η μείωση του αφορολόγητου, οπότε θα μπουν οι χαμηλές συντάξεις στη φορολόγηση, τότε η μέση καθαρή σύνταξη στην Ελλάδα θα διαμορφωθεί στα 450 ευρώ.

Επισημαίνεται ότι οι συντάξεις μετά την εφαρμογή του νόμου Κατρούγκαλου (με τις 22 μειώσεις που επέφερε) οδηγήθηκαν σε νέες περικοπές. Aπό τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας (σύστημα «Ηλιος»-Δεκεμβριος 2017) φαίνεται, ότι σχεδόν μία στις τρεις συντάξεις δεν ξεπερνά τα 500 ευρώ τον μήνα ενώ στο σύνολο των συνταξιούχων η μέση κύρια σύνταξη από όλα τα ταμεία διαμορφώνεται στα 722 ευρώ.

Αλλα και για τους εργαζόμενους εκτιμάται ότι τα επόμενα χρόνια το όριο της φτώχειας θα βρεθεί σε υψηλότερα επίπεδα, γιατί εκτός από τη μείωση των εισοδημάτων δημιουργείται σταδιακά μια νέα κατηγορία, οι λεγόμενοι εργαζόμενοι - φτωχοί, άνθρωποι δηλαδή οι οποίοι εργάζονται με ευέλικτη μορφή απασχόλησης και οι αμοιβές τους θα κυμαίνονται από 200 έως 300 ευρώ τον μήνα, δηλαδή κάτω από 4.150 ευρώ ετησίως, που είναι το όριο της φτώχειας σήμερα.

Πάντα σύμφωνα με την μελέτη Ρομπόλη ήδη καταγράφεται ανακύκλωση της ανεργίας - με μοίρασμα μίας θέσης εργασίας σε 2 ή και 3 ανέργους, γεγονός που αποδεικνύει την κατάρρευση της πλήρους και σταθερής απασχόλησης. Επισημαίνεται ότι ήδη από την 1/1/2018, όλοι οι μισθοί μειώνονται λόγω της κατάργησης της έκπτωσης 1,5% στην παρακράτηση φόρου, ενώ την 1/1/2020 επέρχεται και νέα περικοπή στις καθαρές αποδοχές των μισθωτών, λόγω της μείωσης του αφορολογήτου -για δεύτερη συνεχόμενη φορά- στα 5.700 ευρώ.

Ηδη η γενιά των «φτωχών» εργαζομένων, με μισθό 327 ευρώ, δηλαδή χαμηλότερο ακόμη και από το επίδομα ανεργίας (360 ευρω) καθιερώθηκε στην αγορά εργασίας επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Παράλληλα, διευρύνεται και φτωχοποιείται ακόμη περισσότερο η γενιά των «φτωχών» εργαζόμενων, που δημιουργήθηκε -για πρώτη φορά- με Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, καθώς ο 1 στους 3 μισθωτούς στην Ελλάδα απασχολείται πλέον με μερική απασχόληση και με μισθούς «βοηθήματα».

_________
http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/03/blog-post_36.html